Wstążki satynowe

Historia wstążki satynowej

W większości przytaczanych dotychczas źródeł dotyczących wstążki nie wkroczyliśmy jeszcze na terytorium Europy, dla której wstążka musiałaby być znana, natomiast zapotrzebowanie na ten element pasmanteryjny w dalszym ciągu było pokrywane przez tkaniny importowane przez wędrownych sprzedawców z terenu Chin i Azji Mniejszej o czym świadczyć mogą chociażby wykopaliska prowadzone w Londynie, w których znaleziono kilka gładkich splotów nieimpregnowanego jedwabiu. 

W Europie tkactwo wstążkowe rozpoczęło się najprawdopodobniej w XI wieku, kiedy pojawiły się pierwsze krosna poziome. W zasadzie możemy się tylko domyślać, że od tego czasu wstążki i wstęgi były tkane przede wszystkim na potrzeby dostojników i szlachty. Kolejne wzmianki na temat tkanych elementów dekoracyjnych, jakimi bez wątpienia są wstążki, pojawiają się z coraz większą częstotliwością na przełomie XIV i XV wieku, kiedy odzież staje się ważnym elementem identyfikującym przynależność do konkretnej warstwy społecznej. Skrojona na miarę odzież wymagała odpowiednich elementów, którymi można by podkreślić  chociażby talię – do tego celu wykorzystywane były właśnie wstążki, które przewlekane były przez Metalowe elementy jak współczesne sznurowadła. Oprócz elementów odzieży stosowano także wstążki do dekorowania i wiązania włosów.  W materiałach dostarczonych przez londyńskich archeologów pochodzących z przełomu XIV i XV stulecia, znaleziono wstążki z przędzy jedwabnej, które były najprawdopodobniej utkane już na wyspach brytyjskich.

Chociaż wstążki stały się elementem modnego stroju w okresie średniowiecza i renesansu, to w dalszym ciągu nie było możliwe zaspokojenie popytu na ten towar, który wciąż był drogim obiektem pożądania. Dopiero XVII wiek przyniósł prawdziwą wstążkową rewolucję a stało się to możliwe dzięki wynalezieniu krosna, które umożliwiało tkanie 4 do 6 wstążek jednocześnie. W materiałach historycznych można znaleźć informację, że krosno takie zostało skonstruowane przez gdańskiego tkacza w 1530 roku, o czym informował włoski optyk, Lancellotti, który jako pierwszy napisał o takim warsztacie. Napisał także, że krosno tak zagrażało tradycyjnym tkaczom wstążki, że zostało zniszczone, a wynalazca potajemnie udusił się lub utonął. Nowe krosno nie zostało całkowicie utracone, ponieważ pojawiło się ponownie w Lejdzie w 1604 r., a w  1610 r. w Londynie.


krosno wstążkowe

Prawdziwe wstążkowe szaleństwo wybuchło jednak we Francji a przykład przyszedł z góry, ponieważ to Ludwik XIV miał na punkcie wstążek prawdziwą obsesję. W strojach dworskich z tego okresu nie sposób nie zauważyć zgrabnie podwiązanych wstążek, które nie tylko spełniały funkcję dekoracyjną, ale również podtrzymywały elementy garderoby.


źródło

The Cotton Trade and Industrial Lancashire, 1600-1780. Autorzy Alfred P. Wadsworth,Julia De Lacy. s.98